ΑΛΙΚΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΛΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

19 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΝΕ ΑΣΚΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α-ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ - 58΄


Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ. (7΄) Π. ΑΝΔΡΕΑΣ...


ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ. Π. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ. 28/11/2016. (8΄)


Η ΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ .. Π. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ. (5΄) 28/11/2016.


Για να μη στενοχωριέσαι εύκολα! (7΄) (t)


Π. Ανδρέας Κονάνος: ''Άσε τη μιζέρια και πάλεψε'' (32΄)


ΖΗΣΕ- Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ (23΄)


ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΜΑΣ- (52΄) Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ


18 Σεπτεμβρίου 2017

20 Πράγματα που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε στους άλλους

 
Υπάρχει ένας βασικός παράγοντας που μπορεί να βλάψει τις σχέσεις σας αλλά και την προσπάθεια να τις εμβαθύνετε. Το στοιχείο αυτό είναι εσείς και η στάση σας! Αν επιθυμείτε ν' αναπτύξετε και να διατηρήσετε υγιείς και θετικές σχέσεις στη ζωή σας, θα πρέπει να σταματήσετε κάποια πράγματα:

 1. Σταματήστε να κατηγορείτε.
– Με το να κατηγορείτε τους άλλους δεν θα καταφέρετε τίποτα. Είτε θα αντιμετωπίστε τα προβλήματά σας, είτε αυτά θα καθορίσουν την ζωή σας. Η επιλογή είναι δική σας. Όταν κατηγορούμε τους άλλους για το τι περνάμε, μεταθέτουμε την ευθύνη και αρνούμαστε την δυνατότητα μας να ελέγχουμε εμείς την ζωή μας.
 Πηγή Συνοδοιπορία

2. Σταματήστε να παραπονιέστε.
- Αντ 'αυτού, χρησιμοποιήστε το χρόνο και την ενέργειά σας για να κάνετε κάτι ποιοτικό για τον εαυτό σας.

3. Σταματήστε να εννοείτε ότι δεν λέτε.
- Οι άλλοι δεν μπορούν να διαβάσουν το μυαλό σας. Επικοινωνήστε απλά κι αποτελεσματικά.

4. Σταματήστε να τα κάνετε όλα για σας.
 – Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, όχι γύρω από σας. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να διακρίνετε αυτή την αλήθεια σε τακτική βάση.

 












5. Σταματήστε τα ψέματα.
- Μακροπρόθεσμα η αλήθεια αποκαλύπτεται πάντα. Είτε εσείς θα έχετε την ευθύνη των πράξεων σας, είτε αυτές θα σας κυριαρχήσουν.

 6. Σταματήστε να είστε μνησίκακοι.





– Οι μνησικακίες σίγουρα δεν οδηγούν στην ευτυχία.













 7. Σταματήστε να αμφιβάλλετε.
- Αν νομίζετε ότι κάπου δεν μπορείτε να καταφέρετε κάτι, πιθανών έχετε δίκιο. Αλλά μην αφήνετε την δική σας αμφιβολία να παρεμβαίνει στα όνειρα των άλλων. Όποιος ισχυρίζεται ότι κάτι δεν μπορεί να γίνει, δεν πρέπει να εμποδίζει και τους άλλους να το επιχειρήσουν.

8. Σταματήστε να διακόπτετε.
 - Διορθώστε κάποιον όταν είναι κατάφωρα άδικος σε κάτι, αλλά πάντα διατυπώνετε την ένστασή σας όταν τελειώσει ο συνομιλητής σας και έρθει η σειρά σας.

 9. Σταματήστε να είστε εγωιστές.
- Παίρνετε ότι δίνετε σε μια σχέση. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

 10. Σταματήστε να κρίνετε.
- Ο καθένας δίνει τη δική του μοναδική μάχη. Δεν έχετε ιδέα τι περνάνε οι άλλοι, όπως και αυτοί δεν έχουν ιδέα για το τι περνάτε εσείς.

 11. Σταματήστε να κουτσομπολεύετε .
-Το κουτσομπολιό είναι μια χαμένη υπόθεση. Πληγώνει αλλά αμαυρώνει και την εικόνα σας.

 12. Σταματήστε να δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να κρατήσετε.
- Μην υπερ-υπόσχεστε. Πράξεις και όχι μόνο λόγια.



















 13. Σταματήστε να είστε αμυντικοί.
- Επειδή κάποιος έχει διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις από σας, αυτό δεν σημαίνει ότι ένας από τους δυο σας είναι λάθος. Εξετάζετε όλα με ευρύ πνεύμα. Οι ανοικτόμυαλοι είναι αυτοί που ανακαλύπτουν τα σπουδαία πράγματα.

 14. Σταματήστε να συγκρίνετε τους ανθρώπους μεταξύ τους.
- Δεν υπάρχουν δύο ίδιοι άνθρωποι. Ο καθένας έχει διαφορετικές δυνατότητες και δυνάμεις . Παλεύουμε μόνο με τον εαυτό μας, και προσπαθούμε να βελτιωθούμε.

 15. Σταματήστε να επιζητείτε την τελειότητα από τους άλλους.
– Το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού. Την ιδανική «καλοσύνη» είναι δύσκολο να βρείτε σε αυτόν τον κόσμο. Μην το ξεχνάτε.

 16. Σταματήστε να προσπαθείτε να είστε τα πάντα για όλους.
- Είναι αδύνατο να το πετύχετε. Όμως κάνοντας κάποιον να χαμογελάσει, μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο. Ίσως όχι ολόκληρο τον κόσμο, αλλά έστω τον δικό του κόσμο. Οπότε περιορίσετε την εστιασή σας.

 17. Σταματήστε να εκνευρίζετε τους άλλους κριτικάροντας τους.
- Επειδή σας δίνει κάποιος την αφορμή να τον κριτικάρετε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνετε. Σκεφτείτε διαφορετικά και μην εκμεταλλεύεστε την αδυναμία του άλλου.

 18. Σταματήστε να αντιδράτε υπερβολικά στις αναποδιές.
 – Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Απλά συμβαίνει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αγχώνετε τον εαυτό σας αλλά και τους γύρω σας. Ένας τρόπος για να ελέγξετε αν κάτι αξίζει να σας στεναχωρεί και να σας προβληματίζει, είναι να αναρωτηθείτε το εξής: «Θα με ενοχλεί αυτό το θέμα σε ένα χρόνο," Αν όχι, τότε δεν αξίζει να του δίνετε υπερβολική σημασία.

19. Σταματήστε να γίνεστε δραματικοί.                                                                                                             - Μείνετε έξω από τις υπερβολές και το δράμα των άλλων, και μην δημιουργείτε άσκοπα το δικό σας.
20. Σταματήστε να δίνετε συμβουλές, κι απλά κούστε.                                                                              
  - "Λιγότερες συμβουλές" είναι συχνά η καλύτερη συμβουλή. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πολλές συμβουλές, χρειάζονται απλώς κάποιον να τους ακούσει και να τους τονώσει το ηθικό. Αυτό που θέλουν να ακούσουν, βρίσκεται ήδη κάπου μέσα τους. Απλά χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν , να κοντοσταθούν και να ψάξουν το μονοπάτι που θα τους οδηγήσει να βρουν το δρόμο τους.

Και να θυμάστε
Η σχέση σας με τον εαυτό σας είναι η πιο κοντινή και πιο σημαντική σχέση που θα έχετε ποτέ. Δώστε την απαραίτητη προσοχή σε αυτή, αναπτύξτε τη, καλλιεργήστε τη, και ποτέ να μην τη εγκαταλείψετε
Πηγή: http://ekdoseisxrysopigi.blogspot.gr/2017/09/20.html?spref=fb

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς καὶ οἱ ἱερεῖς

 
 Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἑορτάζει καὶ πανηγυρίζει ὁ ἰσαπόστολος καὶ ἐθναπόστολος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ὁ ὑμνογράφος ἀπορεῖ τί ἐγκώμια νὰ τοῦ πλέξῃ καὶ λέει· Πῶς νὰ σὲ ὀνομάσουμε, ἅγιε Κοσμᾶ; μάρτυρα, ἢ ἀπόστολο, ἢ μοναστή, ἢ ἱερέα τοῦ Ὑψίστου;

Ποιός μπορεῖ νὰ διηγηθῇ τοὺς ἀγῶνες του! Πολλοὶ ἔχουν γράψει βιβλία. Στὸ βιβλίο «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», ποὺ μ᾽ἀξίωσε κ᾽ἐμένα ὁ Θεὸς νὰ ἐκδώσω, ὑπάρχει ὁ βίος, ἡ διδασκαλία, τὰ θαύματα, οἱ ἐπιστολὲς καὶ οἱ προφητεῖες του.
Τώρα ἐδῶ δὲν θὰ μιλήσω ἐγώ· θὰ μιλήσῃ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Κοσμᾶς. Ἔζησε εἴκοσι περίπου χρόνια στὸ Ἅγιο Ὄρος ὡς ἀσκητὴς προσευχόμενος. Μέσα του ὅμως σὰν κάρβουνο ἀναμμένο τὸν ἔκαιγε ὁ πόνος. Μάθαινε, ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑποφέρει, χωριὰ ὁλόκληρα ἐξισλαμίζονται· στὴ σημερινὴ Ἀλβανία (τὴν ἀρχαία Ἰλλυρία) ἦταν ὅλοι ὀρθόδοξοι, κι ἀλλαξοπίστησαν. Ἔτσι ἀποφάσισε νὰ βγῇ ἀπὸ τὸἍγιο Ὄρος.

Πῆρε τὴν εὐχὴ τοῦ πνευματικοῦ του, ταξίδεψε στὴν Πόλι, πῆρε τὴν ἄδεια τοῦ πατριάρχου, κ᾽ἔτσι ξεκίνησε. Ἔκανε τέσσερις περιοδεῖες, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Καὶ ποῦ δὲν πῆγε, γιὰ νὰ σπείρῃ τὸν θεῖο λόγο! Ἦταν πραγματικὸς διδάσκαλος τοῦ λαοῦ. Τὰ λόγια του ἁπλᾶ.
Ὅπου πήγαινε, δὲν τὸν ἄφηναν νὰ φύγῃ. –Θά ᾽θελα κ᾽ἐγὼ νὰ μείνω κοντά σας, ἔλεγε, νὰ σᾶς διδάσκω, νὰ σᾶς ἐξηγῶ πότε τὸ ἕνα - πότε τὸ ἄλλο· μὰ ὑπάρχουν κι ἄλλοι ποὺ περιμένουν καὶ πρέπει νὰ φύγω. –Ποῦ μᾶς ἀφήνεις, πατέρα; –Στὸ Χριστό, στὴ θεία Πρόνοια, στοὺς παπᾶδες σας. Καὶ στοὺς ἱερεῖς πάλι ἔλεγε· –Ἐσεῖς νὰ συνεχίσετε αὐτὸ ποὺ ἄρχισα ἐγώ.

 Ἔδινε, δηλαδή, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς μεγάλη σημασία στὸν ἱερέα. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τί δίδασκε γιὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς.
* * *
Θέλοντας ὁ ἅγιος Κοσμᾶς νὰ δείξῃ τί ἀξία ἔχει ἡ ἱερωσύνη, ἔλεγε· Ἐὰν στὸ δρόμο συναντήσῃς ἕνα βασιλιᾶ καὶ ἕνα παπᾶ, ποιόν θὰ χαιρετίσῃς πρῶτα; Ἂν εἶσαι ὀρθόδοξος Χριστιανός, πρῶτα θὰ φιλήσῃς τὸ χέρι τοῦ παπᾶ καὶ κατόπιν θὰ χαιρετίσῃς τὸ βασιλιᾶ· ἡ ἱερωσύνη εἶνε ἀνώτερη ἀπὸ τὴ βασιλεία.

Ἔλεγε ἀκόμη· Ἐὰν συναντήσῃς ἕναν ἄγγελο καὶ ἕνα παπᾶ, ποιόν θὰ χαιρετίσῃς πρῶτα; –Τὸν ἄγγελο. –Ὄχι· θὰ χαιρετίσῃς πρῶτα τὸν παπᾶ καὶ μετὰ τὸν ἄγγελο. –Μὰ γιατί, πάτερ; –Διότι ὁ παπᾶς εἶνε ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὸν ἄγγελο. Ὁ Χριστὸς εἶπε στοὺς ἀποστόλους καὶ δι᾽αὐτῶν σὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς· «Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ἰω. 20,22-23)· ὁ παπᾶς, δηλαδή, ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἢ νὰ μὴ συγχωρῇ ἁμαρτίες. Τέτοια ἐξουσία ἄγγελος δὲν ἔχει.
Λέει ἐπίσης ὁ ἅγιος Κοσμᾶς· Ἐπάνω στὴν ἁγία τράπεζα εἶνε ψωμὶ καὶ κρασί· ποιός μπορεῖ νὰ τὰ κάνῃ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ; Ὅλος ὁ κόσμος νὰ μαζευτῇ, καὶ βασιλιᾶδες καὶ τρανοὶ καὶ ἀσκητάδες νὰ παρακαλοῦν, δὲν μποροῦν· ἕνας παπᾶς, ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶνε, φτάνει αὐτὸς νὰ λειτουργήσῃ καὶ τότε γίνεται τὸ θαῦμα. Τὰ μυστήρια τὰ τελεῖ μόνο ὁ ἱερεύς.

Κάποιος, λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ἐξωμολογεῖτο χρόνια σ᾽ἕνα παπᾶ, ἀλλὰ κάποτε τὸν ἔπιασε νὰ ἁμαρτάνῃ μὲ μιὰ γυναῖκα. Σκανδαλίστηκε. –Ἀλλοίμονό μου, εἶπε, οἱ ἁμαρτίες μου ἔμειναν ἀσυγχώρητες –ὅπως καὶ πολλοὶ σήμερα ποὺ λένε· Δὲν πᾶμε στὴν ἐκκλησία, γιατὶ ὁ παπᾶς εἶνε τέτοιος καὶ τέτοιος, τί εὐλογία μπορεῖ νὰ δώσῃ;… Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς λοιπὸν συνεχίζει καὶ λέει, ὅτι ὁ σκανδαλισμένος αὐτὸς περπατώντας δίψασε, εἶδε ἕνα ποταμάκι, ἔσκυψε, ἤπιε νερό, δροσίστηκε καὶ σκέφτηκε· Θὰ πάω νὰ δῶ ἀπὸ ποῦ βγαίνει τὸ νερὸ αὐτό. Ἀκολουθώντας τὴν κοίτη ἔφτασε στὴν πηγή, μὰ τί νὰ δῇ· τὸ νερὸ ἔβγαινε μέσα ἀπ᾽ τὸ στόμα ἑνὸς ψόφιου σκύλου!–Πώ πω τί ἔπαθα, μαγαρίστηκα, εἶπε. Τότε παρουσιάστηκε ἄγγελος καὶ τοῦ λέει· –Δὲν μαγαρίστηκες· τὸ νερὸ δὲν εἶνε τοῦ σκύλου ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ· ἔτσι καὶ ἡ συγχώρησι ποὺ σοῦ ἔδινε ὁ πνευματικὸς δὲν ἦταν δική του ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Νερὸ δροσερό, κρυστάλλινο, ποὺ ἀναπαύει τὶς ψυχές, εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία μας· σκύλος ψόφιος εἶνε ὁ ἀνάξιος παπᾶς ἢ δεσπότης· μὰ τὴν ὥρα ποὺ ἱερουργεῖ εἶνε φορεὺς τῆς θείας χάριτος καὶ ἔχει ἐξουσία· μὴν ἐξετάζεις τότε ποιός εἶνε· τὸ ἀντίδωρο ποὺ παίρνεις ἔχει τὴν ἴδια ἀξία εἴτε τὸ εὐλογεῖ παπᾶς ἅγιος εἴτε τὸ εὐλογεῖ παπᾶς ἁμαρτωλός.
Μὴ νομίζετε ὅμως ὅτι μιλώντας ἔτσι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς κολάκευε τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς. Τὰ ἔλεγε αὐτὰ γιὰ ν᾽ἀποδώσῃ τιμὴ στὴν ἱερωσύνη· κατὰ τὰ ἄλλα δὲν ἔπαυε νὰ τονίζῃ τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχει ὁ ἱερεύς. Ἔλεγε· –Γιατί, παπᾶ μου, τὸ πετραχήλι σου κάτω - κάτω ἔχει φοῦντες - κρόσια; Διότι τὰ κρόσια συμβολίζουν τὶς ψυχές, ποὺ κρέμονται ἀπὸ σένα καὶ θὰ δώσῃς λόγο γι᾽ αὐτές. Ὅλα ἔχουν σημασία.

Γι᾽ αὐτὸ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς δίδασκε καὶ ποιά εἶνε τὰ προσόντα τοῦ ἱερέως, τί ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ γίνῃ κανεὶς παπᾶς. Πρῶτον, ἔλεγε, νὰ ἔχῃ ἡλικία· νὰ μὴ χειροτονῆται ὅποιος δὲν πάτησε τὰ τριάντα χρόνια. Δεύτερον, νὰ ξέρῃ γράμματα, νὰ διαβάζῃ καὶ νὰ ἐξηγῇ τὸ Εὐαγγέλιο στὸ λαό. Τρίτον, νὰ κάθεται κοντὰ στὴν ἐκκλησία, ὥστε οἱ Χριστιανοὶ νὰ τὸν βρίσκουν. Τέταρτον, νὰ προσπαθῇ νὰ συμφιλιώνῃ τὰ ἀντρόγυνα καὶ νὰ προλαμβάνῃ τὰ διαζύγια. Πέμπτον, νὰ λέῃ τὰ λόγια του παστρικά, εὐκρινῶς. Καὶ ἐδῶ ἀνέφερε ἕνα ζωηρὸ - ρεαλιστικὸ παράδειγμα. Κάποιος, λέει, ἀγαποῦσε μιὰ κόρη καὶ πήγαινε τὴ νύχτα κάτω ἀπ᾽ τὸ παράθυρό της καὶ ἔβγαζε ὅλη τὴ φωνή του τραγουδώντας ὁλόγλυκα, γιὰ νὰ ἑλκύσῃ τὸ κορίτσι στὸν κοσμικὸ ἔρωτα. Ἔτσι νὰ ψάλλῃς κ᾽ἐσύ, παπᾶ μου, δυνατὰ καὶ καθαρά, γιὰ νὰ ἑλκύσῃς τοὺς Χριστιανοὺς στὸν θεϊκὸ ἔρωτα, τὸν ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πιὸἀπαραίτητο ὅμως ποιό εἶνε· ὁ ὑποψήφιος κληρικὸς νὰ εἶνε καθαρός· καθαρὸς σὰν τὸν ἥλιο, σὰν ἄγγελος. Καὶ νὰ μὴ δώσῃ γρόσια στὸ δεσπότη γιὰ τὴ χειροτονία. Τὰ ἔχεις αὐτά, παπᾶ μου; Ἔλα νὰ σὲ ζυγίσω. Διαφορετικά, εἶσαι ἔνοχος.
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς προέβλεπε τὴν κατάστασι τοῦ κλήρου στὰ νεώτερα χρόνια. Τὸν παλιὸ καιρό, λέει, ὅταν ἤθελαν νὰ καταραστοῦν κάποιον, ἔλεγαν· «Ὁ Θεὸς νὰ τὸν βάλῃ μὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ 18ου αἰῶνος». Γι᾽ αὐτὸ εὐκολώτερα θὰ σωθῇ ὁ τσοπᾶνος ἢ ὁ χωρικὸς ἢ ὁ ἐργάτης· μὰ πολὺ δύσκολα θὰ σωθοῦν στὰ χρόνια μας παπᾶδες, δεσποτάδες καὶ πατριαρχάδες.

Πρὶν τελειώσω θ᾽ἀναφέρω καὶ δύο προφητεῖες τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸ ἱερατεῖο.

•«Θά ᾿ρθῃ καιρός», εἶπε, «ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ ἁρμονία ποὺ εἶνε σήμερα μεταξὺ λαοῦ καὶ κλήρου». Ἡ Ἐκκλησία μοιάζει μὲ μία κιθάρα, ποὺ οἱ χορδὲς συντονισμένες ἐκπέμπουν ἕναν ὡραῖο ἦχο, λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ δηλαδὴ ζοῦν ἁρμονικά. Ἄλλοτε ὁ παπᾶς κι ὁ δεσπότης ἦταν ἕνα μὲ τὸ λαό. Θά ᾿ρθουν ὅμως χρόνια κατηραμένα, ποὺ ὁ λαὸς θὰ εἶνε ἐναντίον τοῦ κλήρου. Καὶ νά τὰ χρόνια αὐτά· ὅπου νὰ πᾷς, ἀκοῦς νὰ κατηγοροῦν τὸν παπᾶ ἢ τὸ δεσπότη. –Μὰ εἶνε ὅλα ἄδικα; θὰ πῇς. Δὲν εἶνε· σὲ πολλὲς περιπτώσεις ὁ λαὸς ἔχει δίκιο, ὁ κλῆρος δὲν μένει στὸ ὕψος τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔτσι εἶνε. Δὲν τὸ λέω ἐγώ, τὸ εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός.
•Εἶπε καὶ κάτι ἄλλο ὁ ἅγιος· ὅτι Θά ᾿ρθῃ μέρα, ποὺ «οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι τῶν ὅλων». Ἀκοῦτε; Κι αὐτὰ τὰ εἶπε κλαίγοντας, ὄχι γελώντας.

Πάντως δὲν ἀπελπιζόταν. Πίστευε στὸ Θεὸ καὶ ἔλεγε ὅτι θὰ ἔρθουν καλύτερες ἡμέρες.
* * *
Τελειώνω, ἀγαπητοί μου. Πολλὰ προβλήματα ζητοῦν λύσι. Ἂν ὅμως ρωτούσαμε τὸν ἅγιο Κοσμᾶ, θὰ μᾶς ἔλεγε, ὅτι τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ λύσῃ ἡ πατρίδα μας κι ἂν τὸ λύσῃ σώθηκε, εἶνε ὁ κλῆρος. Ἔχουμε παπᾶδες σὰν τὸν ἅγιο Κοσμᾶ καὶ δεσποτάδες σὰν τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης, τὸν Γρηγόριο καὶ τὸν Βασίλειο; χαρὰ σ᾽ἐμᾶς· δὲν ἔχουμε; πατρίδα, κλάψε.

Μὰ ποῦ νὰ βρεθοῦν τέτοιοι κληρικοί, ὅταν ἐσεῖς οἱ γονεῖς ἐμποδίζετε τὸ παιδί σας, ὅταν ἡ κοινωνία εἰρωνεύεται τὸ ῥάσο καὶ κάποιοι κάνουν αἰσχρὲς χειρονομίες; Ὁ παπᾶς ἔγινε ἀντικείμενο ὕβρεως. Ποιός φρόντισε τὸν παπᾶ; Ἕνας καλὸς δεσπότης πῆγε σὲ ἕναν πολιτικὸ καὶ τοῦ λέει· –Δὲν ἔχουμε παπᾶδες στὰ σύνορα, δὲν χτυπᾶνε καμπάνες· χίλιες θέσεις εἶνε κενές· σὰν ὑπουργὸς ποὺ εἶσαι, φρόντισε. Κ᾽ἐκεῖνος, μασόνος καὶ βλάσφημος τῶν θείων, ἐκάγχασε καὶ εἶπε· –Δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ παπᾶδες, μᾶς χρειάζονται μηχανικοὶ καὶ γεωπόνοι… Ὅμως τὸ ῥάσο ἔφτειαξε πατρίδα.
Ἐὰν ἐρχόταν πάλι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, θὰ πήγαινε στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, καὶ θά ᾽λεγε· Βουλευταί, θὰ κολαστῆτε, γιατὶ δὲν λύσατε τὸ πρῶτο πρόβλημα τοῦ τόπου. Θὰ πήγαινε καὶ στὴν ἱερὰ Σύνοδο καὶ θά ᾽λεγε· Δεσποτάδες, θὰ κολαστῆτε, γιατὶ ἁπλώνετε τὰ χέρια σας καὶ χειροτονεῖτε ἀναξίους. Θὰ ἐρχόταν καὶ στοὺς λαϊκοὺς καὶ θὰ ἔλεγε· Θὰ κολασθῆτε, γιατὶ ἡ γλῶσσα σας κατηγορεῖ τοὺς παπᾶδες.

Πέσετε στὰ γόνατα, παρακαλέστε τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἅγιο, νὰ εἰρηνεύσῃ τὸ ἔθνος μας πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν τῆς ἁγίας Τριάδος· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
 
(ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Xρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν 
 τὴ Δευτέρα 23-8-1965 ἑσπέρας.
Μπορεῖτε νὰ τὴν ἀκούσετε χωρὶς περικοπὲς
στὸ cd 121β΄Α τῆς σειρᾶς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (τηλ. 23850-28868).  
http://www.xrspitha.gr/archeio/2016/--ioulios-augoustos-2016/--ho-hagios-kosmas-kai-hoi-hiereis

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Ο χριστιανός μπορεί να λυπάται μόνο για δύο λόγους!


Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός. Όχι, όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν' αποκομίζουμε απ' αυτήν όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος. Γι' αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε. Αν, όμως, πάθουμε και το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε, γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.

Αλλά γιατί αναφέρω τις θλίψεις αυτής της ζωής; Μήπως και η απειλή του αιωνίου κολασμού δεν αποτελεί τη φιλανθρωπία του Θεού καλύτερα από την υπόσχεσή Του για την ουράνια βασιλεία; Γιατί ,αν δεν υπήρχε η απειλή του αιωνίου κολασμού, λίγοι θα ήταν εκείνοι που θα κέρδιζαν τη σωτηρία. Δεν είναι, βλέπεις, αρκετή για μας, τους ράθυμους, η υπόσχεση των ουράνιων αγαθών. Ο φόβος της κολάσεως πιο πολύ μας παρακινεί στην αρετή.

Γι' αυτό, λοιπόν, υπάρχουν η λύπη και η αθυμία, όχι για να μας κυριεύουν όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή όταν χάνουμε χρήματα ή όταν δοκιμάζουμε κάποια αποτυχία, αλλά για να μας βοηθούν στον πνευματικό μας αγώνα. Ας λυπόμαστε όχι για τη θλίψη ή τη βλάβη που μας προξενεί κάποιος, αλλά για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπούμε το Θεό. Γιατί οι αμαρτίες διώχνουν μακριά μας το Θεό, ενώ οι θλίψεις, που δοκιμάζουμε από άλλους ανθρώπους, Τον κάνουν να μένει κοντά μας ως προστάτης.
Αλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ' αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι. Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν' αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.

Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν. Γιατί δε θ' απολογηθούν οι πρώτοι ,για όσα λέγονται σε βάρος άλλων. Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν' ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν. Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν' ανησυχούν, αν όσα λένε γι' αυτούς είναι αληθινά.
Αξιολύπητοι, βλέπεις, είναι οι αμαρτωλοί, έστω κι αν κανένας δεν τους κατηγορεί. Αξιοζήλευτοι, απεναντίας, είναι οι ενάρετοι, έστω κι αν ο κόσμος όλος τους κατατρέχει. Γιατί, όταν η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι ήσυχη, όσες τρικυμίες κι αν ξεσηκώνονται εναντίον του, αυτός θα βρίσκεται πάντα σε λιμάνι γαλήνιο. Όταν, όμως, η συνείδησή του είναι ταραγμένη, ακόμη κι αν όλα του έρχονται ευνοϊκά, θα βασανίζεται, σαν τον ναυαγό στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Θέματα ζωής Β΄
Κείμενα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου.
agiooros

17 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ..-Π.ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ



ΜΗ ΧΑΛΙΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ -Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ



ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ- Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ



16 Σεπτεμβρίου 2017

"ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ" 17ης Σεπτεμβρίου 2017




 

Η δύναμη του Σταυρού

 
News
Μόσχα, 17 Μαρτίου 2006, 14:40, ειδησεογραφικό πρακτορείο Interfax.
Το σημείο του Σταυρού και της Ορθόδοξης (Χριστιανικής) προσευχής είναι
ικανά να σκοτώσουν μικρόβια, και να μεταβάλουν της οπτικές ιδιότητες του
νερού. Μία μελέτη.

Επιστήμονες έχουν αποδείξει πειραματικά τις θαυματουργικές ιδιότητες του σημείου του Σταυρού και της προσευχής.
«Είναι διαπιστωμένο ότι η παλιά συνήθεια να γίνεται το σημείο του Σταυρού πάνω από το φαγητό και το ποτό πριν το γεύμα, έχει ένα προφανές μυστικό νόημα. Πίσω από αυτό παραμένει η πρακτική χρησιμότητα:

Η τροφή κυριολεκτικά καθαρίζεται μέσα σε μια στιγμή. Αυτό είναι ένα μεγάλο θαύμα, που κυριολεκτικά συμβαίνει κάθε ημέρα», είπε η φυσικός Angelina Malakhovskaya που προσκλήθηκε από την εφημερίδα Zhizn την Παρασκευή.
Η Malakhovskaya έχει μελετήσει τη δύναμη του σημείου του Σταυρού με την ευλογία της Εκκλησίας, για 10 περίπου χρόνια τώρα. Έχει διεξάγει ένα μεγάλο αριθμό πειραμάτων που έχει επανειλημμένα επαληθευθεί, πριν τα αποτελέσματά τους έρθουν στη δημοσιότητα.

Ειδικότερα έχει ανακαλύψει τις απαράμιλλες βακτηριοκτόνες ιδιότητες του νερού μετά την ευλογία του από μία Ορθόδοξη προσευχή και το σημείο του Σταυρού. Η μελέτη επίσης αποκάλυψε μία νέα, ενωρίτερα άγνωστη ιδιότητα του λόγου του Θεού να μετασχηματίζει τη δομή του ύδατος, αυξάνοντας αξιοσημείωτα την οπτική του πυκνότητα στην περιοχή του φάσματος της βραχείας υπεριώδους ακτινοβολίας, γράφει η εφημερίδα.
Οι επιστήμονες έχουν επαληθεύσει την δύναμη της δράσης της Κυριακής
προσευχής (Πάτερ ημών) και του Ορθοδόξου σημείου του Σταυρού στα παθογενή
βακτήρια. Δείγματα νερού από διάφορες δεξαμενές (πηγάδια, ποταμούς, λίμνες) πάρθηκαν για έρευνα. Όλα τα δείγματα είχαν goldish staphylococcus, ένα κολοβακτηρίδιο. Αποδείχθηκε εν τούτοις, ότι αν η Κυριακή προσευχή λεχθεί και το σημείο του Σταυρού γίνει επάνω τους, ο αριθμός των βλαβερών βακτηριδίων θα μειωθεί επτά, δέκα, εκατό ακόμη και πάνω από 1000 φορές.

Τα πειράματα έγιναν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκλείουν και την ελάχιστη πιθανή νοητική επιρροή. Η προσευχή ειπώθηκε και από πιστούς και από απίστους, αλλά ο αριθμός των παθογόνων βακτηρίων σε διάφορα περιβάλλοντα με διαφορετικές ομάδες βακτηρίων ακόμη και τότε μειώθηκε, συγκρινόμενος με τα πρότυπα αναφοράς.
Οι επιστήμονες απέδειξαν επίσης την ευεργετική επίδραση που η προσευχή και το
σημείο του Σταυρού έχουν πάνω στους ανθρώπους. Όλοι οι συμμετέχοντες στα πειράματα είχαν την πίεση του αίματός τους να τείνει να σταθεροποιηθεί, και τους αιματικούς δείκτες βελτιωμένους.

Κατά τρόπο εντυπωσιακό, οι δείκτες άλλαζαν προς την ίαση που χρειαζόταν: Στους υποτασικούς η αιματική τους πίεση ανέβηκε, ενώ στους υπερτασικούς κατέβηκε.
Επίσης παρατηρήθηκε ότι το σημείο του Σταυρού εάν γίνεται πρόχειρα, με τα τρία δάχτυλα βαλμένα μαζί απρόσεκτα ή τοποθετούμενα εκτός των απαραιτήτων σημείων (στο μέσο του κούτελου, το κέντρο του ηλιακού πλέγματος, και στα κοιλώματα κάτω από το δεξί και αριστερό ώμο), το θετικό αποτέλεσμα ήταν πολύ πιο αδύνατο, ή απουσίαζε εντελώς.
Περισσότερα εδώ https://www.imdleo.gr/diaf/2006/15-STAYROS_iamatikos.pdf
 

Τι νόημα έχει η ζωή ?Πάτερ Ανδρέας Κονάνος ✝ ΟΧΙ πάνω απ' όλα η ΥΓΕΙΑ, πάνω απ' όλα ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 

15 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και το Σφράγισμα


Aκόμη να στοχάζεσθε και την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, καθώς γράφουν τα βιβλία της Εκκλησίας μας και λέγουν εις τον όγδοον αιώνα έχει να γένη το τέλος του κόσμου.

Μα πρωτύτερα έχει να γεννηθεί ο Αντίχριστος και να κάμει τόσα κακά εις τον κόσμον και έχει να ονομάσει του λόγου του υιόν Θεού και θέλει σταθή βασιλεύς να ορίσει τον κόσμον όλον και να κάνη θαύματα κατά φαντασίαν, δια να πλανά τους ανθρώπους να τον ομολογήσουν διά Χριστόν και όσοι τον πιστύεουν να τους τάζει τόσα αγαθά και ύστερα να τους βουλώνει εις το μέτωπον, μάλιστα οι Εβραίοι όλοι έχουν να τον πιστεύσουν.
Διά ημάς τους χριστιανούς έχει να στείλη ο Θεός τον προφήτην Ηλίαν διά να παραγγείλει και να διδάξει όσοι έχουν άγιον Βάπτισμα, την βόυλαν του Ιουσού Χριστού, να φυλάγωνται να μην πιστεύουν εκείνον τον πλάνον Αντίχριστον και εκείνα όπου τάξει είναι όλα ψεύτικα διά να τους γελάσει, να τους βουλώσει. Και καλύτερα να τυραννισθούν και να θανατωθούν παρά να τον πιστεύουν και να βουλωθούν.

Αυτά και άλλα έχει να διδάξει ο προήφτης Ηλίας. Και ύστερα εκείνος ο πλάνος ακούοντας το κήρυγμα του προφήτη Ηλία έχει να λυσσάξει από τον θυμό του και να τυραννεί και να παιδεύει όσους δεν τον πιστεύουν με τα πλέον χειρότερα βασανιστήρια και καλότυχος και τρισμακάριος όποιος υπομείνη και δεν βουλωθει, εκείνος βέβαια θέλει στεγανωθει και θέλει σταθει εις τον χορόν των μαρτύρων.
Και πάλιν άθλιος και ταλαίπωρος όποιος πλανεθεί και τον πιστεύσει και βουλωθεί, εκείνος έχει να καίεται πάντοτε εις την αιώνιον κόλασιν μαζί με τον πλάνον Αντίχριστον.

Αυτά λογιάζω, αδελφοί μου, σας ετρόμαξαν την καρδίαν και αληθινά φοβερά πράγματα είναι και εγώ όπου τα λέγω τρέμω και δειλιώ, μα τί να κάμω όπου έχω χρέος να σας τα φανερώσω. Λοιπόν ύστερα από αυτά τα κακά του κατηραμένου Αντιχρίστου θέλει λάμψει ο Πανάγιος σταυρός επάνω εις τον ουρανόν…
«… Καθώς εις τον καιρόν του Νώε οι άνθρωποι δεν επίστευον αλλά τον επεριγελούσαν, έως όπου ήλθεν εξάφνως η οργή του Θεού και ο κατακλυσμός και έπνιξεν όλον τον κόσμον, ομοίως και τώρα χριστιανοί μου εις την Δευτέραν Παρουσίαν του Χριστού μας δεν έχουν να πιστεύσουν οι άνθρωποι καθώς και τότε δεν επίστευσαν.

Το ηξεύρω και εγώ χριστιανοί μου πως με περιγελούν και λέγουν: Τώρα ήλθες εσύ παλαιοκαλόγερε, να μας ειπείς λόγια εδικά σου. Τα λόγια οπού σας λέγω δεν είναι εδικά μου, είναι λόγια του Παναγίου Πνεύματος, οι αμαρτίες είναι εδικές μου, και όποιος θέλει να πιστεύσει, πλην είναι ο καθένας ελεύθερος και όπως θέλει να κάμει.
ΔΙΔΑΧΑΙ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
agiooros

14 Σεπτεμβρίου 2017

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού





Βιογραφία
Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε.

Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι.

Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου".

Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.
Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)

Ἦχος α’.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.
Source: http://www.saint.gr/2391/saint.aspx

12 Σεπτεμβρίου 2017

Η αγρυπνία του μοναχού στο κελλί του

Αφού είδαμε μέχρι τώρα τι ζητάμε από τον Θεόν στην αγρυπνία μας, για να είναι ένα σάλτο προς τον Θεόν και όχι ένα σκοτάδι, ένα μαρτύριο, τώρα ας πλησιάσωμε περισσότερο την ώρα αυτή της αγρυπνίας.

Είμαστε μόνοι στο κελλί, δεν υπάρχουν άλλα πρόσωπα, ούτε μεταφέρομε μέριμνες ή λογισμούς. Όταν όλα τα θέτωμε εκ ποδών από το μυαλό και την καρδιά μας, δεν ευρίσκουν κάποιο σημείο για να κολλήσουν. Ό,τι είναι ξένο προς την ζωή μας, δεν έχει καμιά όρεξη να μπή στον νου ή στην καρδιά μας· μόλις πλησίαση, φεύγει ευθύς αμέσως. Οτιδήποτε κολλάει στο μυαλό μας, σημαίνει ότι το θέλουμε, το αγαπούμε, υπάρχει ήδη στο βάθος της ψυχής μας. Βεβαίως, ο Θεός επιτρέπει στον σατανά να βάλη κάτι πειραστικό μέσα στον άνθρωπο, αλλά μόνον σε έναν πνευματικό άνθρωπο, για να αποκτήση περισσότερη δόξα, τιμή και απόλαυση. Γενικώς όμως, όλα όσα έχομε στον νου, προέρχονται από τον βαθύτατο χώρο της βουλήσεως και της καρδιάς μας. Εάν αυτά τα αποβάλουμε με μία βουλητική διάθεση, τότε μένουμε ελεύθεροι και μπορούμε να γεμίσωμε με ό,τι θέλουμε την ώρα και τον νου μας. Με τί θα γεμίσουμε λοιπόν την λειτουργία μας; Με ποιούς θα ασχοληθούμε;

Εφ’ όσον είμαστε μόνοι μας, το πρώτο που θα κάνωμε είναι να φέρωμε κοντά μας, με το δικαίωμα που μας δίνει ο ίδιος ο Θεός, τον Θεόν μας. Δεν χρειάζεται να κουρασθούμε, διότι ο Θεός είναι παρών. Δεν ζητάμε από τον Θεόν τίποτε, παρά μόνον να νοιώσωμε και να πιστεύσωμε αυτό που είναι αληθές. Ότι είναι παρών. Ακόμη και να θέλωμε, δεν είναι δυνατόν να απιστούμε στην παρουσία και στην οντότητα του Θεού. Κοιτάζομε μέσα στο σκοτάδι; Εκεί είναι ο Θεός. Κοιτάζαμε την εικόνα, τον τοίχο; Εκεί είναι ο Θεός. Παντού είναι ο Θεός.

 Καμιά φορά η μιζέρια μας, ο αυθεντισμός μας, η αδράνειά μας, η ραθυμία μας, μας κάνουν να αναρωτιώμαστε πού είναι ο Θεός, διότι έτσι καλύπτεται η συνείδησίς μας και βολευόμαστε στην καθημερινότητά μας. Με την σκέψι ότι ο Θεός είναι μακριά μας, η ζωή μας ρυθμίζεται πολύ καλά και δεν έχομε καμία αγωνία. Αφ’ ης στιγμής όμως θέλομε να είμαστε συνεπείς με την αλήθεια ότι ο Θεός είναι ο Εγγύς, ο Ων, από την στιγμή εκείνη Ο τα πάντα Πληρών πρέπει να γίνη το πλήρωμα και του δικού μου κελλιού.
Ο πρώτος λοιπόν που γεμίζει το κελλί μου είναι ο Θεός. Ίσταμαι ενώπιον του Θεού, τον αγαπώ, τον αγκαλιάζω νοερώς ή αισθαντικώς, τον φιλώ, του χαμογελώ, του υπόσχομαι, τον παρακαλώ, τον βάζω να μου υπόσχεται, όπως έκαναν οι άγιοι της Εκκλησίας, γονατίζω μπροστά του, κλαίω, και σιγά- σιγά αρχίζω νοιώθω ότι ανοίγει για μένα η πύλη του ουρανού, ότι δεν είμαι τόσο τυφλός. Αν και τα νοερά μου μάτια έχουν ακόμη πολλή αμβλυωπία, η καρδιά μου, που είναι πιο ευαίσθητη, λυγίζει ευκολώτερα και μπορεί να αντιλαμβάνεται τον Θεον ταχύτερα. Αρχίζω τώρα να του μιλάω, να του εμπιστεύωμαι, να του ανοίγω την καρδιά μου, να του ζητώ, να του απαιτώ, και Εκείνος, έχω την αίσθηση ότι με ακούει, διότι πάντοτε έχει την ευαισθησία να ακούη. Ο Θεός πάντοτε είναι πλήρης ακοής· κατά τον προφήτη σκύβει το ους του επάνω μας.

 
Εάν ο Θεός σκύβη, για να μας μιλήση, για να μας δώση τον λόγο του, πόσο μάλλον σκύβει για να ακούση την κραυγή της καρδιάς μας που πάσχει από την δική του απουσία. Έτσι, η οροφή μας γίνεται ένα άνοιγμα, ένα παράθυρο, και εγώ δεν είμαι μόνος, σπάει η παγωνιά της μοναξιάς. Μπορώ τώρα ό,τι κάνω να το κάνω με μεγαλύτερη επίγνωσι ότι το κάνω γι’ αυτόν. Ακόμη και αν θα έκανα ακροβατισμούς, είμαι βέβαιος ότι θα ένοιωθε τι ήθελα να του πω με αυτούς, πολλώ μάλλον με όλες αυτές τις προσπάθειες της ψυχής μου. Ζω κάτι πολύ ήρεμο, πολύ γλυκύ, κάτι που το αρχίζω μετά από την γαλήνη και την ησυχία, που τα επεδίωξα και τα πέτυχα. Με μία σωματικο-πνευματική προσπάθεια αμέσως το επιτυγχάνομε αυτό. Πρέπει να είναι κανένας πολύ ανήμπορος, ακρωτηριασμένος πνευματικά, αχρηστεμένος, για να μην μπορή να το πετύχη. Αλλά όλοι μας δεν προλάβαμε ακόμη να αχρηστευθούμε τόσο πολύ, ώστε να μην μπορούμε να ονομάσωμε τον Θεόν μας Θεόν ζώντα και άληθινόν.

Κατά κανόνα, ο Θεός είναι πολύ άμεσος στις απαντήσεις του, μόνο που θέλει το κάθε τι να γίνεται με την απλότητα ενός μικρού παιδιού. Όπως το παιδάκι φωνάζει τον πατέρα του, έτσι να φωνάζωμε και εμείς τον Θεόν. Αν έχω αυτή την ταπείνωσι και αυτή την ελπίδα και την πίστι εν τη απιστία μου, ο Θεός οπωσδήποτε θα μου εμφανισθή. Ουδείς ποτέ ζήτησε τον Θεόν και αστόχησε.

Εν συνεχεία βάζομε στο κελλί μας την Αγία Γραφή και τους Πατέρες. Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από αποκαλύψεις του Θεού. Θέλοντας και μη, διαβάζοντάς την δεν κάνομε τίποτε άλλο, παρά να συναντάμε τον Θεόν. Ο Θεός, ο Ών, παρίσταται μυστικώς και μας μιλάει διά μέσου των Γραφών. Έτσι, από την μια έχομε την εσωτερική μυστική αποκάλυψη του Θεού, και από την άλλη το ζωντανό και απλό αυτό γεγονός, ο Θεός να μας αποκαλύπτεται -ποιός μπορεί να δυσπιστήση σε κάτι τέτοιο;- μέσα από τις γραμμές της Αγίας Γραφής. Αυτή η αποκάλυψις είναι πιο πολύ στα μέτρα μας, αισθητή. Βλέπομε άλλοτε να κινήται ο Θεός προς τον άνθρωπο, άλλοτε ο άνθρωπος προς τον Θεόν ή μακράν του Θεού· άλλοτε ο Θεός να απειλή, άλλοτε να συμβουλεύη ή να αγαπά. Μιλάει ο Θεός, μιλούν οι άγγελοι, μιλούν οι άγιοί του. Και όλα αυτά τα γεγονότα είναι δικά μας, τα ζούμε, τα οικειοποιούμαστε. Βλέπομε την αμαρτωλότητά μας συγκρίνοντας την ζωή μας με την ζωή των αγίων σχεδόν δεν περνάει σελίδα που δεν βρίσκομε τον εαυτό μας. Όταν διαβάζωμε την Αγία Γραφή επικαλούμενοι τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, όσο χοντροκομμένη και να είναι η ψυχή μας, αυτά τα νοιώθει, τα χαίρεται· η Αγία Γραφή γίνεται ένας διάλογος με τον αληθινόν Θεόν.
Οι ψαλμοί παίζουν σημαντικό ρόλο στην αγρυπνία, όταν μάλιστα διαρκή αρκετές ώρες. Σιγά- σιγά μαθαίνομε τα νοήματά τους, μπαίνουν μέσα στην καρδιά μας, μαλακώνουν τα σπλάγχνα μας και μας γεμίζουν. Το Ψαλτήρι είναι από τα πλέον πνευματοφόρα βιβλία της Εκκλησίας μας. Έτσι, η μελέτη της Αγίας Γραφής γίνεται ένα θαυμάσιο και πολύ εύκολο μέσο κοινωνίας με τον Θεόν γίνεται μία προσευχή, αλλά και μία προετοιμασία για την προσευχή. Με την μελέτη αυτή ανανεώνομε τις σχέσεις μας και τις υποσχέσεις μας με τον Θεόν, θυμόμαστε και πάλι τις επαγγελίες του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και αποκτούμε προσωπική σχέση με την ιστορία της Εκκλησίας μας και με τον ίδιον τον Θεόν. Μπορούμε να μελετούμε ακόμη και ερμηνείες της Αγίας Γραφής. Αυτό μπορεί να γίνη την νύκτα, μπορεί και την ήμερα.

Συνεχίζομε με οποιαδήποτε άλλη πνευματική μελέτη, η οποία όμως δεν μας χαλάει την ατμόσφαιρα αυτή, δεν μας βγάζει από το κελλί μας, αλλά μας κρατάει γονατιστούς ενώπιον του Κυρίου.
Όταν κανείς έχη περισσότερες ώρες για κανόνα, μπορεί να χρησιμοποιή ταυτοχρόνως ένα εργόχειρο, να πλέκη ένα κοαποσχοίνι ή να κάνη οτιδήποτε άλλο. Μπορεί ακόμη, όταν οι ώρες είναι ατέρμονες, να διανθίζη την ώρα του με μια γραφική εργασία, που δεν τον αποσπά άλλα είναι ένα διάλειμμα, με την επίγνωσι ότι εδώ καθίζει τον Θεόν και εκείνος γράφει ή κάνει την συγκεκριμένη δουλειά. Είμαι ποιμήν; Κάνω την ποιμαντική μου εργασία ή μελετώ τους κανόνες της Εκκλησίας. Είμαι υποτακτικός; Κάνω κάτι σχετικό με την υποτακτική μου δουλειά ή μελετώ ένα θεολογικό βιβλίο.
Εάν είμαι περισσότερο αδύνατος, με ευλογία μπορώ να κάνω αντί για προσευχή οποιαδήποτε δουλειά· στην ανάγκη κάτι είναι και αυτό· και εάν θυμηθώ, έστω και μια φορά, ας πω το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Εάν το ξεχάσω, όταν τελειώσω, ας πω, δόξα σοι ο Θεός που μου έδωσες απόψε αυτή την αγρυπνία. Και έτσι, το δόξα σοι ο Θεός σφραγίζει όλη αυτή την ταλαιπωρία της νύκτας και πάω και κοιμάμαι ήσυχος, γιατί εγώ έκανα αυτό που μπορούσα να κάνω σήμερα, και ο Θεός ας κάνη το δικό του. Εγώ, σαν άνθρωπος αγωνίσθηκα, σαν άνθρωπος πόνεσα, σαν άνθρωπος αδύνατος και αμαρτωλός αμάρτησα, σαν άνθρωπος έκλαψα, σαν άνθρωπος συντετριμμένος μετανόησα, και ο Θεός, σαν άγιος, σαν πολυεύσπλαχνος, σαν ελεήμων, σαν πατέρας στοργικός, ας μου δώση εκείνο που μπορεί να μου δώση.

Επίσης, μπορώ να διαβάζω ορισμένες ακολουθίες. Όταν ακόμη είμαι σε ένα στάδιο που χρειάζεται να καταλάβω τον εαυτό μου, οι Ώρες μπορούν να μου καλύψουν ένα χρονικό διάστημα, διότι έχουν ψαλμούς και τροπάρια γεμάτα από νοήματα της Αγίας Γραφής, είναι δηλαδή παρμένες από την ζωή και την αποκάλυψη του Θεού, από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, την σταύρωση και την ταφή του Χριστού. Όλα αυτά με ενισχύουν.
Μπορώ λοιπόν να διαβάζω, να προσεύχωμαι, να κάνω έργα των χειρών μου, να πλουτίζω τον χρόνο μου, αρκεί να μη σταματώ να είμαι ενώπιον του Θεού.

Μεγάλη σημασία για τον κανόνα μου έχει και το να βάζω στο κελλί μου τους αγίους. Οι άγιοι μου κάνουν πιο εύκολο τον αγώνα μου, μου γεμίζουν τον χώρο, διότι είναι χιλιάδες χιλιάδων και μυριάδες μυριάδων. Αν αναλογισθώ και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους, και αν οι άγιοι για μένα δεν είναι απλώς νοητά πρόσωπα, αλλά είναι και λείψανα και εικόνες, που η καθεμιά είναι ένα σημάδι της αληθινής παρουσίας του Θεού, τότε η βοήθεια είναι πολύ μεγάλη. Σχεδόν παύει το κελλί μου να έχη τόπο αισθητώς άδειο, το γεμίζει ο Θεός. Αλλά τί παθαίνουμε εμείς οι άνθρωποι! Νοιώθουμε πιο κοντά μας τους αγίους, και θα έλεγε κανείς ότι αυτό το κάνει ο πονηρός. Όχι· ο Θεός, η ανθρώπινη φύσις μάς κάνει να νοιώθουμε περισσότερο εγγύς τον άγιο, γιατί και αυτός ήταν σαν και εμάς, ασθενής, αδύνατος• πάλεψε, αμάρτησε, σηκώθηκε όπως και εμείς. Ήταν σύμφυτος με την αμαρτία και εν συνεχεία έγινε σύμφυτος της ζωής του Χριστού.
Καλούμε λοιπόν τους αγίους, τους αγγέλους, που και αυτοί έχουν κάποια παχύτητα, όπως παραδέχεται η δογματική της Εκκλησίας μας, ή έχομε τα απτά σημάδια της παρουσίας τους, τις εικόνες και τα λείψανά τους. Καλόν είναι οι εικόνες που βάζομε στο κελλί μας και οι άγιοι που καλούμε να έχουν κάποια σχέση με την ζωή μας· κάποιο περιστατικό, κάποια αρρώστια, κάποιος φωτισμός, κάποια ζωηρή ανάμνησις, κάποιο εσωτερικό ή εξωτερικό, ψυχικό ή σαρκικό βίωμα να μας έχη συνδέσει μαζί τους. Αν δεν έχωμε κάτι τέτοιο, τουλάχιστον να το επιθυμούμε· κάτι είναι και αυτό και μπορεί κάτι να μας δώση. Έχω, λόγου χάριν, το όνομα του αγίου Νικόδημου. Δεν μου μιλάει ο άγιος Νικόδημος, αλλά είναι ο άγιός μου. Θα τον καλέσω, θα τον βάλω στο κελλί μου. Διαβάζω τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και μου κάνουν εντύπωση. Διαβάζω τον Μέγα Βασίλειο και μου μιλάει. Αυτούς τους αγίους θα τους καλέσω στο κελλί μου, και θα τους αφήσω να μιλούν συνεχώς στην ψυχή μου.


Αφού καλέσω τους αγίους, βάζω τον καθένα στην θέση του. Εδώ τον άγιο που τον αγαπώ περισσότερο, εκεί τον άγιο που μου αρέσει να τον βλέπω συχνότερα με τα μάτια της σαρκός μου ή της ψυχής μου. Μπροστά μου εκείνον για τον οποίο έχω την πείρα πως ό,τι του ζητώ μου το δίνει, οπότε και τώρα, εάν του ζητήσω κάτι, θα μου το δώση. Αν σήμερα νοιώθω βαρύς, αν βλέπω τον ουρανό σκοτεινό, αυτός ο άγιος έχω την πείρα ότι θα με βοηθήση. Και πράγματι, αν βρούμε τα κουμπιά ενός αγίου, διαπιστώνομε ότι ο άγιος μάς λύνει τα πάντα, μας βάζει στην ζωή του και μπαίνει και μέσα μας. Ο κάθε άγιος μπορεί να εχη κάτι να μας δώση. Αν κάποιος είναι πτωχός στην ζωή του, δηλαδή στα μυαλά του, θα έχη λίγους αγίους. Άλλος μπορεί να έχη πολλούς ή να πάρη όσους θέλει. Αρκεί να ξέρη να συνάπτη δεσμούς με τους αγίους, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας την ζωή τους.
Όταν κάποιος μάς απωθή ή είναι στενοχωρημένος μαζί μας, τον πλησιάζομε, τον ερωτούμε γιατί είναι στενοχωρημένος, μήπως έχη κάτι μαζί μας, του πάμε ένα δώρο για να τον γλυκάνωμε, τον χαροποιούμε, κοιτάζαμε τι θέλει για να μας αγαπάη περισσότερο ή για να τον αγαπήσωμε· και είναι ένας άνθρωπος θνητός, μπορεί και αμαρτωλός. Πολύ περισσότερο πρέπει να κάνωμε κάτι τέτοιο με έναν άγιο. Χρειάζεται να συσχετισθούμε μαζί του, για να μπορούμε να έχωμε την άνεση και την ευχέρεια να του ζητάμε ό,τι θέλουμε. Ο άγιος πάλεψε στην ζωή του, έζησε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, κουράσθηκε για τον Χριστόν, γι’ αυτό δεν ανέχεται να του αποσπάσωμε τα μυστικά χωρίς να κουρασθούμε. Εκείνος είναι βέβαιος ότι και εμείς κοπιάζοντας μπορούμε να επιτύχωμε, διότι γνωρίζει εξ ιδίας πείρας την αγάπη και την ετοιμότητα του Θεού να μας πλουτίζη. Όμως θέλει να καταβάλωμε και εμείς τον δικό του μόχθο, να κάνωμε τις δικές του ασκητικές δοκιμές. Αυτό είναι μία απαίτησις του πνευματικού νόμου της σχέσεώς μας με τους αγίους. Επομένως, πρέπει να αποκτήσωμε προσωπικά νήματα με τους αγίους. Αν δεν αποκτήσωμε με πολλούς, τουλάχιστον ας αποκτήσωμε με έναν. Προκειμένου να είμαστε μόνοι, καλύτερα να είμαστε και με έναν άλλον.
Ας σχετισθούμε με τον άγιο που φέρομε το όνομά του ή με τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος· ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει. Ας σχετι¬σθούμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει. Ας σχετισθούμε με την Παναγία. Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της; Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλασι την φωνάζουν· πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλασι. Ας έχωμε, όσο μπορούμε, τους δικούς μας μεσίτες. Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται «εν χειρί Θεού» και επομένως μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;
Πώς όμως ενεργούν; Διά του Αγίου Πνεύματος, διά των αγγέλων και διά μυρίων άλλων τρόπων. Εν Αγίω Πνεύματι μπορούν να γίνουν ορατοί. Αυτό είναι βέβαιο, το λένε και οι Πατέρες μας. Έτσι, τα δυό χέρια γίνονται αμέσως τέσσερα. Τα δυό μάτια γίνονται τέσσερα μάτια. Τα δυό πόδια γίνονται τέσσερα πόδια, η μια καρδιά γίνεται δυό καρδιές. Και ένας άλλος ζη μαζί με μένα και κυριαρχεί και αγωνίζεται για το θέμα της υγείας μου, των αναγκών μου, για να καταλάβω κάτι, να νοιώσω κάτι, σε κάτι να διαφωτισθώ.
Άραγε, τί μπορώ να του ζητήσω; Οτιδήποτε, προπάντων όμως την σωτηρία μου, την αποκάλυψη του θελήματος του Θεού, ή να μου δώση τον Χριστόν που αυτός κατέχει. Ένας τέτοιος κόπος και μια τέτοια προσπάθεια μας γεμίζει με αναμνήσεις. Μία φορά στις εκατό να πετύχωμε κάτι, αυτή η μία φορά είναι δυνατόν να μας θρέφη για ένα, δέκα, είκοσι, πενήντα χρόνια. Πολλές φορές ακούμε να λένε: «Υπάρχει άγιος! θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι -τώρα είναι υπέργηρος και ακόμη ζη το γεγονός αυτό- βράδιασα στο χωράφι και άρχισα να φοβάμαι. Τότε φώναξα δυνατά: Άγιε μου Νικόλαε. Και αμέσως ο άγιος με άρπαξε από το χέρι και με έφερε στο χωριό». Είμαστε πιο κοντά με τους αγίους, καταλαβαίναμε ότι είναι πιο πρόθυμοι να έλθουν, ότι μας νοιώθουν περισσότερο, ότι μας αγαπούν πιο εύκολα, ότι είναι επιεικέστεροι μαζί μας, γιατί είναι του αυτού φυράματος με μας. Έτσι, μπορούμε να περάσωμε περίφημα την βραδιά μας. Όταν μάλιστα ασχολούμαστε και με την ζωή τους και προσπαθούμε να τους μιμηθούμε, τότε γίνεται καλύτερη η βραδιά μας.
Οι άγιοι λοιπόν πρεσβεύουν συνεχώς στον Χριστόν. Δεν θα χρησιμοποιήσω αυτόν που είναι αυτόβουλος και αυτοδύναμος και αυτενέργητος; Θα είναι πολύ αφελές εκ μέρους μου. Και αν ακόμη ο άγιος δεν έχη πάρει από τον Θεόν το δώρημα που του ζητώ, διότι ο καθένας έχει το δικό του δώρημα, μπορεί και μεσιτεύει. Και μια μεσιτεία δεν πάει ποτέ χαμένη.
Κάποιος μοναχός παρακαλούσε επίμονα για κάτι τον άγιο Σίμωνα, τον κτίτορα της Σιμωνόπετρας, αλλά φαινόταν αδύνατον να πραγματοποιηθή. Πήγε τότε στον παπα-Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του. «Άντε, του λέγει εκείνος, φύγε» ποτέ δεν πάει η προσευχή χαμένη, και θα πάη χαμένη η μεσιτεία ενός αγίου που προσεδρεύει πρόσωπο με πρόσωπο στο θυσιαστήριο του Θεού, και μπορεί να συμπαρασύρη στην μεσιτεία όλους τους αγίους που είναι τριγύρω του;
(Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 472-482)
ΠΗΓΗ: Πεμπτουσία
agiooros


11 Σεπτεμβρίου 2017

Σημεία του Χριστού και σημεία του Αντιχρίστου. Σε τι διαφέρουν;

 
Η αγία Γραφή μας πληροφορεί, ότι λίγο πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα γίνουν «σημεία» στον ήλιο, στην σελήνη, στα άστρα και στην θάλασσα[94]. Παράλληλα μας λέγει, ότι και ο αντίχριστος θα κάμη σημεία στον ήλιο, στην σελήνη, στα άστρα και στον αέρα[95]!
Πως θα τα ξεχωρίσωμε τα σημεία αυτά; Πως θα ξεχωρίσωμε τα σημεία-έργα του αντιχρίστου, από τα σημεία που προείπε ο Χριστός;

Τα πρώτα (τα «σημεία» του Χριστού) θα είναι αληθινά. Τα σημεία του αντιχρίστου θα είναι απλώς φαινομενικά• και θα απατούν τις αισθήσεις.
Τα σημεία του αντιχρίστου θα τα κάνουν ο αντίχριστος και οι απόστολοί του. Τα «σημεία» στον ήλιο, στη σελήνη, στα άστρα, τα «σημεία» προάγγελοι της Παρουσίας του Χριστού, θα γίνουν μόνα τους, χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Οι φωστήρες του ουρανού, θα έχουν πια ολοκληρωτικά εκπληρώσει το σκοπό, για τον οποίο, κατ’ εντολήν του Δημιουργού, έλαμπαν στον ουρανό[96]. Βέβαια τον είχαν και άλλοτε εκπληρώσει. Στη Γέννηση του Χριστού, με το παράδοξο αστέρι[97]. Και στη Σταύρωσή Του, που ο ήλιος κρύφτηκε τις πιο φωτεινές ώρες της ημέρας, το καταμεσήμερο[98], πίσω από ένα μαύρο πέπλο πηχτό σκοτάδι, για να μην ιδή νεκρό τον Δημιουργό του. Τότε όμως θα γίνη κάτι το τελειωτικό.

Ο άγιος Ευαγγελιστής Ματθαίος, λέγει ότι μετά «τη θλίψη» που θα προκαλέση η τυρρανία του αντιχρίστου, θα έλθη αμέσως η παρουσία του Χριστού. Και θα αρχίση ως εξής: «ο ήλιος σκοτισθήσεται• η σελήνη ου δώσει το φέγγος• και οι αστέρες πεσούνται εκ του ουρανού»[99]. Οι φωστήρες του ουρανού, παρατηρεί ο άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, δεν θα χαθούν τότε. Θα εξακολουθήσουν για λίγο να στέκουν στην θέση τους. Όμως στα μάτια των ανθρώπων θα φανούν τότε, σαν να είχαν χαθή από το στερέωμα του ουρανού. Γιατί ένα άπλετο ουράνιο φως θα κραυγάζη τον κόσμο και θα τον προετοιμάζη να υποδεχθή τον Κύριο, που θα έλθη εν τη δόξη Αυτού. Το φως αυτό θα κάμη να μην διακρίνεται κανένα από τα ουράνια σώματα.
Η περί σημείων και θαυμάτων διδασκαλία, που εξεθέσαμε, είναι η διδασκαλία της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, η διδασκαλία των αγίων Πατέρων. Ουσιώδες χαρακτηριστικό της είναι η ακρίβεια, η (κατά το δυνατόν) σαφής διατύπωση της διδασκαλίας. Τα αληθινά σημεία θα βοηθήσουν να γίνη πιο βαθειά και πιο αληθινή η θεογνωσία, που είναι η βάση της σωτηρίας. Τα ψεύτικα σημεία θα αυξήσουν την πλάνη, και κατά συνέπεια, την απώλεια.

Ιδιαίτερα η ενέργεια των σημείων, που θα κάμη ο αντίχριστος θα είναι ευρείας και μεγαλειώδους μορφής. Και θα παρασύρη με αυτά την ανθρωπότητα να ομολογήση και να δεχθή σαν Θεό της τον απεσταλμένο του σατανά.
Τα θαύματα του Κυρίου μας πρέπει να τα βλέπωμε σωστά. Τότε θα διαπιστώσωμε πόσο μας οικοδομούν. Πόσο μας παρηγορούν. Πόσο είναι για μας σωτήρια.

Η ευσεβής θεώρηση των θαυμάτων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού οικοδομεί, παρηγορεί και σώζει. Τι αγία απλότητα που έχουν! Πόσο με αυτά έγινε άνετη η επίγνωση του Θεού για τους ανθρώπους! Τι αγαθότητα μαρτυρούν! Τι ταπείνωση! Τι ακατανίκητη πειστικότητα που έχουν! Η θεώρηση των θαυμάτων του Χριστού, μας ανυψώνει στο Λόγο, που είναι ο Θεός.
Βιβλιογραφία
[94] Λουκ. 21, 25.
[95] Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας εις το Μάρκ. 8, 11-12.
[96] Γεν. 1, 14.
[97] Ματθ. 2, 2.
[98] Ματθ. 27, 45.
[99] Ματθ. 24, 29.
orthodoxfathers


10 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΕΡΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ


…Υπάρχουν πολλοί οδοί οι οποίοι οδηγούν τον άνθρωπον από την γην εις τον ουρανόν, αλλ’ όμως η πλέον ευκολοτέρα, συντομοτέρα και ασφαλεστέρα οδός, την οποίαν εκ πολλής ερεύνης και μελέτης έμαθον και σας υποδεικνύω, είναι η οδός της ταπεινώσεως. Αυτή είναι η μόνη ασφαλής και ακίνδυνος οδός, την οποίαν όποιος βαδίζει φθάνει ασφαλώς από την γην εις τον ουρανόν, εις τον Παράδεισον…
Όποιος θέλει να υπάγη από την γην εις τον ουρανόν αυτήν την οδόν πρέπει να βαδίση, την οδόν της ταπεινώσεως ως πλέον συντομοτέρα και ασφαλεστέρα. Όσοι ηκολούθησαν την οδόν της ταπεινώσεως ανέβησαν ακόπως, ακινδύνως και ασφαλώς εις τους ουρανούς. Πάντες οι Άγιοι δια της ταπεινώσεως ανέβησαν εις τους ουρανούς και αποτελούν την θριαμβεύουσαν εις τους ουρανούς Εκκλησίαν των πρωτοτόκων. Χωρίς ταπείνωσιν είναι αδύνατον να υπάγη ο άνθρωπος εις τους ουρανούς και να κληρονομήση την αιώνιον ζωήν, να συμβασιλεύση με τον Χριστόν.

Εάν ερευνήσωμεν καλώς τους βίους των Αγίων Πάντων, θα ίδωμεν ότι διά της ταπεινώσεως υψώθησαν παρά του Θεού, ετιμήθησαν, εδοξάσθησαν, εθαυμαστώθησαν, ηγίασαν. Εάν αφαιρέσης την ταπείνωσιν ουδείς Άγιος…
Οι πόλεμοι που γίνονται σήμερον, οι φόνοι, αι αρπαγαί, αι κλοπαί, αι πλεονεξίαι, αι αδικίαι, αι πορνείαι, αι μοιχείαι, αι ασέλγειαι, αι σπατάλαι και μέθαι είναι σημείον ότι οι άνθρωποι έχασαν την ευθείαν οδόν, έχασαν τον δρόμον που οδηγεί εις την ανάπαυσιν, εις τους ουρανούς και την αιώνιον ζωήν. Ουκ έγνωσαν ουδέ συνήκαν εν σκότει διαπορεύονται, επόμενον δε, όταν περιπατή κανείς εις το σκότος, να συντριβή. Σκότος και ολίσθημα, έρεβος και αχλύς, σύντριμμα και ωδίνες θανάτου εκάλυψαν και καλύπτουν όλην την οικουμένην.

Εάν η ανθρωπότης δεν αποβάλλη τον εγωισμόν και την υπερηφάνειαν, εάν όλοι μας δεν στραφώμεν να γίνωμεν άκακοι, απόνηροι, απλοί, πραείς, ταπεινοί, ωσάν τα άκακα και μικρά παιδία, εις το σκότος θα βαδίζωμεν και έξω της βασιλείας των ουρανών θα μείνωμεν…
…Ταπείνωσις εσωτερική, πραγματική, αληθινή είναι να αισθάνεταί τις, μέσα εις το βάθος της καρδίας του, τας δωρεάς και χάριτας που έχει λάβει από τον Θεόν· να αισθάνεται ότι πάν ό,τι έχει, και ύπαρξιν και ζωήν και υγείαν και πλούτον και σοφίαν, όλα είναι ξένα, είναι δώρα του Θεού.

Τοιαύτην ταπείνωσιν είχον οι Άγιοι και εξόχως ο Πατριάρχης Αβραάμ, ο οποίος συνομιλών με τον Θεόν έλεγε: «ήγημαι δε εμαυτόν γην και σποδόν». Και ο Προφητάναξ Δαβίδ έλεγε· «εγώ δε ειμι σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπου και εξουθένημα λαού». Ο Απόστολος Παύλος ωνόμαζε εαυτόν ελάχιστον των Αποστόλων, αμαρτωλότερον πάντων, έκτρωμα της φύσεως. Ωσαύτως και πάντες οι Άγιοι. Αληθής ταπείνωσις είναι, ωσαύτως, το να συναισθάνεταί τις τας αμαρτίας του. Τοιαύτην ταπείνωσιν έδειξεν ο Τελώνης ο οποίος, συναισθανόμενος τας αμαρτίας του μετά στεναγμών και δακρύων, έλεγεν· «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».

Εξωτερική ταπείνωσις, υποκριτική, ψευδής είναι το να φαίνεται κάποιος εξωτερικώς ταπεινός, να προσποιείται το πρόβατον και εσωτερικώς να είναι λύκος. Τοιαύτην ψευδή και υποκριτικήν ταπείνωσιν την βδελύσσεται ο Κύριος καθώς είναι φανερόν εις το Ευαγγέλιον…
Κατά την β΄ παρουσίαν, όταν έλθη ο Υιός του Θεού να κρίνη τον κόσμον και να αποδώση εις κάθε ένα κατά τα έργα του, τότε οι Άγιοι Απόστολοι και οι Προφήται θα δείξουν τους πόνους, τους αγώνας, τους ιδρώτας του κηρύγματος, τους διωγμούς, τας εξορίας, τας φυλακίσεις, τους θανάτους που υπέμειναν δια τον Χριστόν. Οι Μάρτυρες θα δείξουν τα αίματα που έχυσαν δια την αγάπην του Χριστού. Οι Όσιοι τα δάκρυα, τας προσευχάς, τας χαμευνίας, τας νηστείας, τας στερήσεις. Οι δίκαιοι και ελεήμονες τας δικαιοσύνας και ελεημοσύνας, ημείς τι θα δείξωμεν; Εάν ευρεθώμεν τότε, αγαπητοί μου, ωσάν άκαρπα δένδρα, θα υποστώμεν την φοβεράν καταδίκην την οποίαν προανήγγειλεν εις το Ιερόν Ευαγγέλιον ο Τίμιος Πρόδρομος· «Παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται»  (Ματθ. γ΄ 10). Πριν λοιπόν έλθη η φοβερά ημέρα του θανάτου ας φροντίσωμεν να καθαρίσωμεν την ψυχήν μας δια της μετανοίας και εξομολογήσεως και να πλουτίσωμεν τον εαυτόν μας δι’ έργων αγαθών, να κοσμήσωμεν τας λαμπάδας της ψυχής μας δι’ αρετών και προ παντός να ταπεινωθώμεν ενώπιον του Κυρίου δια να μας υψώση. «Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και υψώσει υμάς» (Ιακ. δ΄ 10). «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. δ΄ 6). Ας βαδίσωμεν, αγαπητοί μου, προθύμως την οδόν της ταπεινώσεως, την οποίαν αυτός ο Κύριος μας εχάραξε και υπέδειξεν.
orthodoxfathers

7 Σεπτεμβρίου 2017

¨ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ" 10ης Σεπτεμβρίου 2017




 
 

Ἀλφαβητάριον παραινέσεων - Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

  
ρχὴν νόμιζε τῶν ὅλων εἶναι Θεόν.
 
Βέβαιον οὐδὲν ἐν βίῳ δόκει πέλειν.
 
Γονεῖς τιμῶν μάλιστα Θεὸν φοβοῦ.
 
ίδασκε σαυτὸν μὴ λαλεῖν ἃ μὴ θέμις.
 
ργοις δ' ἀρέσκειν σπεῦδε καὶ λόγοις Θεῷ.
 
Ζωὴν πόθησον τὴν ἔχουσαν μὴ τέλος.
 
ττῶν σεαυτὸν τοῖς φίλοις νικῶν ἔσῃ.
 
Θνητὸς δ' ὑπάρχων μηδόλως μέγα φρόνει.
 
Ἰχνηλάτει μὲν τῶν σοφῶν ἀεὶ θύρας.
 
Καὶ νοῦν δὲ καλλώπιζε τῆς μορφῆς πλέον.
 
Λόγῳ Θεοῦ ἄνοιγε σόν, τέκνον, στόμα.
 
Μνήμης δὲ αὐτοῦ μηδαμῶς λάθῃ ποτέ.
 
Νήφων προςεύχου τῷ Θεῷ καθ' ἡμέραν.
 
Ξένους ξένιζε, μὴ ξένος γένῃ Θεοῦ.
 
ρμὰς χαλίνου τῶν παθῶν ψυχοφθόρους.
 
Πέδαις τὸ σῶμα ἀσφαλίζου σωφρόνως.
 
άβδον σεαυτῷ τὴν συνείδησιν φέρε.
 
Σαφῶς σχόλαζε ἐν Γραφαῖς ταῖς ἐν θέοις.
 
Τὰς τῶν πενήτων ψυχαγώγησον λύπας.
 
πὲρ σεαυτὸν τοὺς πέλας καλῶς θέλε.
 
Φίλους ἔχειν σπούδαζε, ἢ πλοῦτον πολύν.
 
Χρυσοῦ γὰρ αὐτοὶ εὐκλεέστεροι λίαν.
 
Ψεῦδος μίσησον, τὴν δ' ἀλήθειαν φίλει.
 
παῖ, φυλάσσων ταῦτα σώζῃ ἐνθέως.
 
 
orthodoxfathers
 
 
 


6 Σεπτεμβρίου 2017

Διάκριση - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, Διδαχές

  
Σᾶς συνιστῶ νὰ ἔχετε σὲ ὅλα διάκριση καὶ φρόνηση. Ν’ ἀποφεύγετε τὰ ἄκρα. Οἱ αὐστηρότητες συμβαδίζουν μὲ τὰ μέτρα τῆς ἀρετῆς. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει μεγάλες ἀρετὲς καὶ συναγωνίζεται μὲ τοὺς τέλειους, θέλοντας νὰ ζεῖ μὲ αὐστηρότητα, ὅπως οἱ ἅγιοι ἀσκητές, αὐτὸς κινδυνεύει νὰ ὑπερηφανευθεῖ καὶ νὰ πέσει. Γί’ αὐτὸ νὰ πορεύεσθε μὲ διάκριση καὶ νὰ μὴν ἐξαντλεῖτε τὸ σῶμα μὲ ὑπέρμετρους κόπους. Νὰ θυμᾶστε πὼς ἡ ἄσκηση τοῦ σώματος ἁπλῶς βοηθάει τὴν ψυχὴ νὰ φτάσει στὴν τελειότητα, ἡ τελειότητα κατορθώνεται κυρίως μὲ τὸν ἀγώνα τῆς ψυχῆς.

Μὴν τεντώνετε περισσότερο ἀπὸ τὸ μέτρο τὴ χορδή. Νὰ ξέρετε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐκβιάζεται στὶς δωρεές Του. Δίνει, ὅταν Αὐτὸς θέλει. Ὅ,τι παίρνουμε, τὸ παίρνουμε δωρεὰν ἀπὸ τὸ θεῖο ἔλεος.
Μὴ ζητᾶτε νὰ φτάσετε ψηλὰ μὲ μεγάλες ἀσκήσεις χωρὶς νὰ ἔχετε ἀρετές, γιατί κινδυνεύετε νὰ πέσετε σὲ πλάνη γιὰ τὴν ἔπαρση καὶ τὴν τόλμη σας. Ὅποιος ἐπιζητεῖ θεία χαρίσματα καὶ ὑψηλὲς θεωρίες, ἐνῷ εἶναι ἀκόμα φορτωμένος μὲ πάθη, αὐτός, σὰν ἀνόητος καὶ ὑπερήφανος, πλανιέται. Πρῶτα ἄπ’ ὅλα ὀφείλει ν’ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν κάθαρσή του. Ἡ θεία χάρη στέλνει τὰ χαρίσματα σὰν ἀμοιβὴ σ’ ὅσους ἔχουν καθαριστεῖ ἀπὸ τὰ πάθη. Τοὺς ἐπισκέπτεται χωρὶς θόρυβο καὶ σὲ ὤρα ποὺ δὲν γνωρίζουν.

Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς.
orthodoxfathers

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αναγνώστες